સફહાદરસફહા ખુલેગી કિતાબ…

મિત્રો,

          હવેથી હું મારી જુની કૃતિઓ નિયમિત પોસ્ટ કરતો રહીશ. જે ઉર્દુ અને ગુજરાતી બન્નેમાં લખાયેલી છે….  હું ઉર્દુ અને ગુજરાતી બન્ને ભાષાઓમાં લખવાની કોશીશ કરે રાખતો…અને આ પહેલા જ્યારે “Blogs” કે જે “web logs” નું અપભ્રંશ છે, તેનાં અસ્તિત્વમાં આવવા પહેલાથી જ ઉર્દુ Commuity Forums માં પોસ્ટ કરે રાખતો જેમાં ઘણુંખરું anonymous entry નથી હોતી…

          મારાં એ વખતનાં મિત્રો, કે જે મોટે ભાગે પાકિસ્તાન અને મધ્ય-પૂર્વીય દેશોના રહેવાસી છે, પાસેથી પણ ઘણું શીખ્યો….ગણ્યાં-ગાંઠ્યા ભારતના પણ હતાં …. પણ એ અનુભવ પણ ઘણો અમેઝીંગ રહ્યો…. કારણકે એ જ એક જગ્યા હતી જ્યાં બધાં જ મિત્રો પ્રવર્તમાન ઝેરીલી અને દ્વેષની ભાવનાને ત્યાગીને મળતાં અને વાતો કરતાં …..

          પછી તો લાસ્ટ સેમ આવ્યું…. સર્ટીફીકેશનનું ભૂત વળગ્યું અને કરીયરની પ્રાયોરીટીએ ઈન્ટરેસ્ટની પ્રાયોરીટીને હરાવી દીધી …. બધું ઠપ્પ થઈ ગયું, મિત્રોનાં મેઈલ્સ આવે રાખ્યા કે “ભાઈજાન, કહાં પશેમાં હો ગયે?? સર-એ-મેહેફીલ કબ આઓગે???” …..

જવાબ એક જ હતો …. “અભી તો યેહ બતા પાના મેરે બસ કે બાહર હૈ, અગર ખુદાને ચાહા તો ફીર મિલેંગે… “

phewwww…… એક અલગ જ પ્રકારનો પ્રેમભાવ જોવા મળતો હતો….

હું વાતને ક્યાંથી ક્યાં લઈ ગયો ??? કદાચ આજે ૨-૩ વર્ષ થયે પણ હું એમને miss કરું છું…. કદાચ….

સાચું કહું તો મેં ક્યારેય વિચારેલું જ નહોતું કે મારો બ્લોગ બનશે અને હું મારી કૃતિઓને મિત્રો સમક્ષ રજુ કરીશ…. અને એટલે જ મારી ડાયરી ઘરે જ પડી હતી (નવસારીમાં)…. જે ફરી હાથ લાગતાં મન થયું કે નવરાં બેઠાં આ કામ કરીએ…

ઉર્દુ લખાણ ઘણુંખરું બધાંને વાંચતાં આવડતું નથી અને આવડતું હોત તો પણ હું ઘણું બધું ભુલી ગયો છું … એટલે ગુજરાતી માં જ લખીશ… અને સમય મળ્યે જે ઉર્દુ ગઝલો અને નઝમો પહેલેથી જ બ્લોગ પર મુકેલી છે તેને ગુજરાતીમાં લખતો રહીશ…

ચાલો ત્યારે…  એક નાનું task છે તે પૂરું કરી લઉં …. નહી તો આજે extra hour લાગી જશે…