પ્રેમનું મૂલ્ય !! …. કોણ જાણે ?

આજે એક અંગ્રેજી વાર્તા વાંચી અને ગમી તો મન થયું કે એનો અનુવાદ અને સાથે એનો “Mood” થોડો હળવો કરીને મૂકું….

“
એક વખત એવું થયું કે એક ટાપુ પર બધી લાગણીઓ ભેગી રહેવા માંડી….. આનંદ, દુ:ખ, જ્ઞાન, અને બીજી ઘણીય… સાથે પ્રેમ પણ..

એક દિવસ એ બધી ને ખબર પડી કે એ ટાપુ ડૂબી રહ્યો છે… એટલે એ બધી પોતપોતાની હોડી અને વહાણ બનાવીને ટાપુ ખાલી કરી દેવાનું ચાલુ કર્યું…. ફક્ત એક પ્રેમ સિવાય… પ્રેમે એવું કશું કર્યું નહિ…

ફક્ત પ્રેમ જ હતો જે આખરી ક્ષણ સુધી ટકી રહેવા માંગતો હતો..

હવે જ્યારે આ ટાપુ ઘણુંખરું ડૂબી ગયો, ત્યારે પ્રેમ મદદ માંગવા માંડ્યો … [મુરખનો સરદાર .. ]

એટલામાં સમૃધ્ધી એક ભવ્ય વહાણમાં પસાર થઈ બાજુમાંથી…તો પ્રેમ બોલ્યો.. “સમૃધ્ધી, તું મને તારી સાથે લઈ જઈશ ?”… તો સમૃધ્ધી બોલી, “જા જા, મારા વહાણમાં જગ્યા જ નથી ને.. આ બધું સોનુ ને ચાંદી ક્યાં મૂકીશ હું ??” …

ત્યાં તો એની પાછળ જ આડંબર એના “સરસ મજાના” વાસણમાં તરતો તરતો જઈ રહ્યો હતો.. તો પ્રેમએ એને પૂછી જોયું… “મને મદદ કરીશ તું ??”… તો એ કહે, “હટ.. તું તો આખેઆખો ભીંજાઈ ગયો છે.. તને બેસાડીને મારે મારું વહાણ [!!!] બગાડવું નથી … “

હવે એને દુ:ખ નજીક આવતું દેખાયું … તો એણે પૂછ્યું, “મને તું બચાવીશ ??” … “ઓ પ્રેમ, હું એટલો દુ:ખી છું કે મને મારા હાલ પર છોડી દે.. હું તને નહિ બચાવી શકું…”

આનંદ પણ ત્યાં જ પસાર થતો દેખાયો…. પણ એ એટલો આનંદમાં હતો કે પ્રેમનો સાદ એને સંભળાયો જ નહિ….

~~~~~~~~~

અને ત્યાં જ પ્રેમને એક અવાજ સંભળાયો, “ચાલ પ્રેમ, મારી સાથે… હું તને લઈ જાઉં …” એક વડીલ માફક એણે પ્રેમને લઈ જવા માંડ્યો…. અને પ્રેમને ખુબ જ અહોભાવ અને અત્યંત ખુશી થવાને લીધે એટલુ પૂછવાનું પણ ભાન ન હતું કે એ ક્યાં જઈ રહ્યા હતા !!!

જેવા એ બંને સૂકી ભૂમિ પર આવ્યા કે પ્રેમને મૂકીને એ પોતાના રસ્તે જતો રહ્યો… “એ કોણ હતો??”, પ્રેમએ વિચાર્યું… પ્રેમને પોતાના પર થયેલો ઉપકાર યાદ આવતાં જ એણે જ્ઞાનને પૂછ્યું, “એ કોણ હતું જેણે મને બચાવ્યો ??” ….

“સમય .. “, જવાબ મળ્યો ..

“સમય ?? ….. કેમ ?”, પ્રેમએ પૂછ્યું …

 જ્ઞાનએ સુંદર સ્મિત સાથે ડહાપણથી જવાબ આપ્યો ..

 ”કારણ કે એ સમય જ છે જે પ્રેમનું સાચું મૂલ્ય જાણે છે … “

”